Ağır sokak fotoğrafçılığı yapan pek çok kişide son zamanlarda fotoğrafa karşı bir soğukluk, bir kaçış bir zevk alamama hissi görüyorum. Bilakis ben de aynı durumdan müzdaribim. Aylardır makinemi alı dışarı çıkmadım. Çıkmak istemirem.

"İnsanların garip halleri" yazmış bir kullanıcı. Getirilen yasalar ve yasaklar, insanların fotoğrafı çekilirken takındığı tavırlar, insanın makineyle gezerken kendini bir tecavüzcü gibi hissetmesi...

Beni fotoğraftan soğutan bu olabilir, zaten her zaman insan fotoğraflamakta zorlanmışımdır, fakat, acaba diyorum, acaba bu sokaklardan beklentimin değişmesi sebebiyle de olabilir mi? Bunu yapan ben olabilir miyim?

Artık anı paylaşmanın zevkini unutup, çekeceği fotoğrafı da'ya koyabilite, üzerinden piyasa yapabilite üzerinden değerlendirmeye başlayan bizler, değişen değer yargılarımızın kendi ahlakımız ile çatışmasının acısını da hissediyor olabilir miyiz. Bir sülük gibi sokaklara dalı gördüğü yerden kan emen bir fotoğrafçıya benzediğimizi fark ettiğimizde, kendimizden korkuyor olabilir miyiz? Acaba diyorum....

Sahiden de fotoğraf çekerken biraz tecavüz ediyor gibi hissediyorum, bunun ardından da ürküyorum. Kendimden.